دخترک یونجه چین، بهترین سرودهء <ویلیام
وردز ورت> شاعر عصر رومانتیک (1803) خلاصه ای چنین دارد: بنگر او را، یکه و
تنها در دشت بی انتها، تپه ماهور های دور دست. می خواند و می درود تنهای تنها. ای
رهکذر، یا بایست یا آهسته پا بردار. تق و تق داس و بافه کردن یونجه و همزمان سر
دادن نوایی غم انگیز. گوش کن! پژواک صوتش که لبریز کرده است درهء عمیق را. هیچ هزار
دستانی چنین صوتی هرگز سر نداده است. باشد کسی که گوید او چه بر زبان آرد. لحن غم
انگیزش یادآور جنگ ها و دردها و رنج های بی پایان... غم و ماتم فرن هاست سایه
افکنده برخراسان و اورامان، سیحون و جیحون و دجله و فرات اما قصیده دختر گندم چین
دلالت دارد بر عالم گیز بودن غم و ماتم بشر، گذشته و حال.
